به سبک جدیدی از زندگی خوش آمدید

چه موقع به دنبال آسایشگاه های مراقبت از سالمندانی که دچار زوال عقل شده اند باشید؟ – قسمت دوم

مشکل اصلی اطلاعات غلط و عدم اطمینان در باره ی آسایشگاه‌های مراقبت از سالمندان است. همین عامل باعث می شود تا بسیاری از خانواده ها  مردد باشند از اینکه آسایشگاههای سالمندان را یک راهکار ببینند و درباره ی آنها با پزشکان و سالمند عزیزشان بحث و مبادله کنند. فیلدها لولر از خانواده ها می خواهد تا حتی اگر در حال حاضر لازم نباشد، در مورد این موضوع با ارزش بیاموزند و صحبت کنند.

او توضیح می دهد: “من طرفدار بزرگی برای مراجعه زود هنگام به بیمارستان ها، آسایشگاهها و مراقبت های تسکینی هستم.” “من معتقدم که اگر یک مراقب خانواده فکر می کند که دوستشان به کمک نیاز دارد، باید درخواست بکند، تا راهنمایی بشود، آن وقت است که به دوست یا سالمند عزیزش کمک شده است. هیچ وقت برای شروع جمع آوری اطلاعات و تشکیل برنامه به عنوان یک مرکز مراقبت صمیمی، خیلی زود نیست. آسایشگاه برای حمایت از بیماران و همچنین اعضای خانواده آنها بوجود آمده است. ”

از آنجا که افراد مبتلا به زوال عقل به تدریج اوضاعشان رو به وخامت می رود، ممکن است اعضای خانواده تا رسیدن عزیزش به مرحله ی حاد بیماری درخواست کمک نکنند. بسیاری نمی دانند که کمک و مراقبت های ویژه ممکن است خیلی زودتر از تصورشان مورد نیاز بوده باشد. در حالی که یک پزشک باید سطح قاطعی از امید به زندگی شخص بیمار را تشخیص دهد، فیلد لاولر توصیه می کند اگر فردی که دچار زوال عقل است علائم زیر را از خود نشان دهد،  از آسایشگاه درخواست کنید که وی را مورد ارزیابی قرار بدهد.

1)   سطح اضطراب و استرس مداوم و زیاد.

2)  وابستگی کامل به دیگران برای کمک به فعالیتهای روزمره زندگی (ADL) ، مانند غذا خوردن ، حمام کردن، نظافت و توالت کردن.

3)   دشواری شدید یا ناتوانی کامل در راه رفتن بدون کمک.

4)    توانایی صحبت کردن فقط با چند کلمه و عبارات قابل فهم.

برخی از آسایشگاهها، در ارائه خدمات مخصوص بیماران زوال عقل، تخصص دارند

در حالی که همه آسایشگاه ها می توانند از شخصی که مبتلا به زوال عقل است مراقبت کنند، اما ارائه دهنده هایی نیز وجود دارند که به طور فعال در این زمینه تخصص دارند. این آسایشگاه ها به طور معمول برنامه هایی دارند که برای پشتیبانی همه افرادی که در زندگی بیمار هستند اعم از افراد خانواده اش تا دوستان نزدیکش، برای کمک به آنها  و کنار آمدن با چالش های منحصر به فرد خودشان، طراحی شده است.

صرف نظر از برنامه تخصصی،Fields Lawler  پیشنهاد می کند که اعضای خانواده ی بیمار سؤالات زیر را از ارائه دهندگان بالقوه ی خدمات تخصصی مراقبت بپرسند تا اطمینان حاصل کنند که عزیزانشان بالاترین سطح مراقبت را دریافت خواهند کرد:

• آیا برنامه شما توسط Medicare تأیید شده است؟

• آیا کارمندان شما در ارائه خدمات مراقبت از بیماران مبتلا به بیماریهای ناشی از زوال عقل تجربه دارند؟

• آیا خدمات تخصصی برای بهبود راحتی  بیمار زوال عقل ارائه می دهید؟

• چه خدماتی را به خانواده ها، مراقبان و دوستان بیماران مبتلا به زوال عقل ارائه می دهید؟

فیلدز لاولر همچنین بر اهمیت یافتن آسایشگاهی که دارای پرستاران و پرسنلی که خوب آموزش دیده اند و مهربان هستند، تأکید می کند چرا که اینان قهرمانانی هستند که در آخرین برنامه ی زندگی بیماران زوال عقل شریک هستند. این افراد بیشترین وقت خود را با دوست شما می گذرانند و به آنها کمک می کنند تا صمیمی ترین کارها مانند حمام کردن، لباس پوشیدن و توالت رفتن را انجام دهند. بسیاری از افراد مبتلا به زوال عقل ترس از آب دارند، بنابراین داشتن مراقبانی که درک بالایی از این بیماری و بیمار داشته باشند، امری ضروری است.

او می گوید: “وقتی من برای پدر خودم یک آسایشگاه انتخاب می کردم ، بیشترین سؤال را در مورد کارمندانشان پرسیدم!” “ما آنها را هفته ای سه بار می بینیم، و اگر از پدرم بپرسید که او چه چیزی راجع به آسایشگاهش  بیشتر از همه دوست دارد، او بریجت و کارول (مراقبانش)  را می گوید.”

بستری شدن طولانی مدت در بیمارستان در پایان زندگی

هرچه وضعیت فرد عزیز به دلیل زوال عقل رو به وخامت رود، احتمال بروز عوارضی مانند ذات الریه آسپیراسیون، زخم های عمیق و عفونت های دستگاه ادراری (UTI) بسیار افزایش می یابد. اعضای خانواده باید تصمیم بگیرند که آیا در شرایطی مانند این موارد به دنبال معالجه درمانی در بیمارستان هستند که این امر می تواند از نظر روانی و جسمی برای شخصی که دارای اختلال شناختی است، سخت باشد. متأسفانه، حتی اگر مشکلات ثانویه سلامت برطرف شود، احتمالاً علائم دوباره عود می کنند. سؤال دشوار این است که آیا خانواده ها باید فکر معالجه ی عزیزشان در بیمارستان را فراموش کنند و خودشان، آنها را مراقبت کنند؟ اگر پاسخ آری است، چه زمانی؟

پاسخ این پرسش، نهفته در ترجیح خود شخص عزیزتان در پایان زندگی است. امیدوارم گفتگو درباره ی این پرسش که سالمند عزیزتان را در کجا نگهداری کنید، در اوایل اتفاق افتاده باشد، در زمانی که آنها هنوز هم از نظر ذهنی ذیصلاح بودند و در نتیجه برنامه ریزی مناسبی از قبیل وصیت نامه زندگی، نیاز نداشتن به احیای مجدد (DNR)، خودشان داوطلبانه غذا خوردن و نوشیدن را متوقف کردند (VSED) ، فرم POLST  را داشتن. اگر خواسته های عزیزان ما مستند شده است، وظیفه مراقبت از آنها بر عهده ماست.

فیلدز لاولر خاطرنشان کرد که یکی از مزایای مراقبت های آسایشگاه سالمندان این است که هر کجا  که بیمار زندگی می کند می توانند خدمت رسانی شان را انجام دهند. مانند خانه های خصوصی، آسایشگاه ها، خانه های آسایشگاه، پناهگاه های بی خانمان و هر جای دیگری که شخص راحت باشد و آرزو دارد باقی مانده ی عمرش را در آنجا بگذراند. این چیزی است که مراقبان و کارمندان آن را بسیار جدی می گیرند. من در تمام این موارد با بیماران صحبت داشته ام. ” ترجیحات هرکدام از افراد برای مراقبت در پایان زندگی متفاوت است، اما ارائه دهندگان خدمات در آسایشگاهها، انعطاف پذیری را در اولویت قرار می دهند.

از آنجا که زوال عقل در مراحل آخر مانع از اطلاع رسانی بیمار به دیگران از علائم یا درد آنها می شود و این باعث می شود که بدن به طور موثری از باکتری ها و ویروس ها پاک نگردد و عفونت ها به راحتی گسترش می یابند و غالباً علت مرگ هستند. بی اختیاری ادرار و مدفوع، مشکل در بلع و تنفس و همچنین کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن، همگی در بیماری سهیم هستند.

“شرایطی که قلب من را می شکند زمانی است که می بینم  که بیمار تحت مراقبت از تیم مراقبان آسایشگاه قرار نمی گیرد و عفونت رخ می دهد.” وی گفت: “وقتی این عفونت ها به دلیل عدم مراجعه به آسایشگاه ادامه پیدا کنند، بیماران اغلب برای مداوا به بیمارستان مراقبت های حاد منتقل می شوند. بیمارستان ها به طور معمول برای درمان عفونت از انواع آزمایش ها و درمان ها ی دارویی که ممکن است در درازمدت کارآمد نباشند استفاده می کنند که اغلب منجر به ناراحتی مانند  نیاز به استفاده از لوله های تغذیه برای غذا دادن به بیمار، می شوند. این بیماران ممکن است حتی برای چندین بار در بیمارستان بستری شوند  که این برایشان استرس و ناراحتی دائمی به ارمغان می آورد. همچنین تغییر در محیط می تواند به سرعت آنها  را دچار عوارض جدی کند. ”

فیلدز لاولر توضیح می دهد، که آسایشگاه مراقب است تا خانواده را در معرض آگاهی و مشارکت کامل قرار دهد و تمام روشهای درمانی بر روی راحتی و عزت نفس بیمار متمرکز شده است. وی می گوید: “بر خلاف بستری شدن در بیمارستان، مراقبت در آسایشگاه، به آسایش و پرورش  همه جانبه ی فرد بیمار از نظر جسمی، معنوی، ذهنی و عاطفی رسیدگی می کند.”

در حالی که ممکن است گذاشتن یک دوست عزیز در آسایشگاه، گزینه دشواری باشد، آسایشگاه می تواند در یک دوره ی دشوار، مراقبت های شرافتمندانه و پشتیبانی ارزشمندی را برای کل خانواده فراهم کند. خدمات را می توان در هر زمان متوقف کرد و هیچ محدودیتی برای مدت زمانی که شخص قادر به ادامه دریافت آنها باشد تا زمانی که واجد شرایط باشد، وجود ندارد.

تاریخ انتشار: مهر ۲۴, ۱۳۹۸

To Top
با ما در ارتباط بمانید، مطلع شدن از آخرین اخبار و رویداد های مجموعه

اینستاگرام ما @valasalmandan